Een trotse moeder

Al weer 2,5 jaar geleden hadden we besloten om die leuke eigenwijze Vega te kopen. Nietsvermoedend namen we haar in juli 2012 mee naar Nederland: onze eerste paard. Geweldig, mijn dochter zou haar voorlopig gaan rijden. Ze was pas 3,5 jaar, dus heel voorzichtig en rustig bouwden we alles op. Al snel bleek dat we toch wel een zeer eigenwijze pony hadden gekocht. Een lekker eigengereide merrie die af en toe een draak bleek te zijn. De uitdaging ten top.

Wat heeft mijn dochter veel geduld gehad. Elke keer probeerde ze het opnieuw maar ergens werd Vega steeds eigenwijzer en narriger, tot aan zeer veel bokken en steigeren toe. We namen alle (tegenstrijdige) adviezen ter harte maar Maggie kwam er niet helemaal doorheen. Tot we twee maanden geleden besloten dat we Vega nog één kans zouden geven omdat dit niet meer ging. Als het niet zou lukken, zouden we ons erbij neerleggen dat Vega en Maggie niet het goede koppel zouden zijn. Paardrijden moet tenslotte leuk blijven, zeker voor zo’n jong meisje. Maggie is pas 15 jaar.

En er gloort hoop aan de horizon. Maggie legde zich toe op de basis van de rijkunst. Alle basiselementen werden doorgenomen. Beginnend met het doorlichten van Vega (heeft ze ergens blokkades?), vervolgens leiderschap en grondwerk en tenslotte al rijdend je bezighouden met balans, recht richten en ontspanning.

We zijn twee maanden verder en Maggie & Vega zijn samen op de goede weg. Maggie is de leidster aan het worden, begrijpt meer beter wat de basis inhoudt en wat een paard nodig heeft om voorwaarts te kunnen denken. Daarnaast is de balans steeds beter aan het worden. Vega blijft natuurlijk een draak met haar nukken, maar Maggie komt er nu elke keer doorheen. Een nieuw begin is gemaakt. De droom van elk meisje op een wit paard.

Uiteindelijk wil ze gaan springen met Vega. Als ze zo doorgaan, komt dat helemaal goed. Ik ben apetrots op ze!

Miranda van Mierlo